Alfabet

Media Państwowe

Państwo nie powinno uczestniczyć w rynku mediów ani jako ich właściciel, ani jako podmiot udzielający koncesji.

Dotychczasowa praktyka zarówno w Polsce, jak i zagranicą bezspornie pokazuje, że tzw. „media publiczne” de facto są wyłącznie obiektem łupu politycznego oraz korupcji i nie pełnią żadnych istotnych funkcji publicznych, których nie mogłyby spełniać media prywatne. Zajmowanie się przez Państwo nadawaniem audycji radiowych czy telewizyjnych podważa wręcz jego powagę. Nie istnieje, żadne racjonalne uzasadnienie dla istnienia państwowej telewizji czy radia w czasie pokoju. Prywatne, różnorodne media zdecydowanie lepiej zaspokajają potrzeby społeczne w tej dziedzinie. Państwo może zabezpieczyć sobie czasową kontrolę nad mediami w sytuacjach stanu wojennego, poprzez odpowiednią ustawę.

Ponadto istnienie państwowych mediów oraz koncesji powoduje utratę przez obywateli co najmniej kilku tysięcy miejsc pracy w przemyśle rozrywkowym (państwowa telewizja finansuje przedsięwzięcia rozrywkowe uniemożliwiając powstanie rynku), reklamowym (finansowana z abonamentu i reklam przyczynia się do obniżania cen reklam, przez co cierpią przede wszystkim media lokalne) oraz w mediach (koncesje przyczyniają się do koncentracji i ograniczenia konkurencji, sztucznie zmniejszając liczbę podmiotów na rynku).

Koncesje udzielane przez Państwo na nadawanie audycji radiowych czy telewizyjnych powinny być zlikwidowane, a częstotliwości sprzedane na własność (tak jak nieruchomości) prywatnym nadawcom w drodze publicznej aukcji. Rola Państwa powinna być ograniczona do prowadzenia rejestru hipotecznego dla częstotliwości RTV.

Obecnie przyznane koncesje po ich wygaśnięciu powinny zlikwidowane, a częstotliwości sprzedane na wolnym rynku poprzez publiczne aukcje.

Ważną rolą Państwa w tej dziedzinie jest ochrona obywateli przed skutkami ewentualnego monopolu właściciela/właścicieli mediów. W tym celu powinna powstać ustawa i sąd antymonopolowy, który pilnowałby konkurencji na rynku mediów (i każdym innym). Ustawa powinna uznawać za nielegalne już samo dążenie do osiągnięcia monopolu na danym rynku oraz kontrolować ceny i polisy handlowe podmiotów, które przekroczą 30% udział w rynku wg definicji rynku przyjętej przez Sąd. Podmioty, które przekroczą 70% udział w rynku powinny być przymusowo dzielone, a tam gdzie jest to niemożliwe zmuszane wyrokiem sądowym do sprzedaży części udziałów.

W dziedzinie mediów Państwo powinno stać po stronie obywateli: nie konkurując z nimi poprzez nadawanie własnych audycji, nie faworyzując wybranych poprzez przydzielanie koncesji, strzegąc wolności i broniąc obywateli przed monopolami medialnymi poprzez prawne zabezpieczenie konkurencji.