Thatcher Margaret Hilda

urodzona jako Margaret Roberts 13 października 1925 w Grantham
we wschodniej Anglii. Absolwentka Wydziału Chemii na Uniwersytecie
w Oxfordzie, posiada też uprawnienia adwokackie. Polityk brytyjski, baronowa, kawaler Orderu Podwiązki. Premier rządu Zjednoczonego Królestwa w latach 1979-1990. Jedyna kobieta kiedykolwiek pełniąca tę funkcję i najdłużej sprawujący obowiązki brytyjski szef rządu XX wieku. Twórczyni nurtu politycznego zwanego thatcheryzmem. Jedna z najbardziej znaczących, wpływowych i charyzmatycznych postaci w historii brytyjskiej polityki, ikona neokonserwatyzmu.

Jej kariera polityczna rozpoczęła się w latach 50-tych, gdy w 1950 roku po raz pierwszy (bez powodzenia) kandydowała do parlamentu. Udało jej się to dopiero w 1959; od tego czasu, aż do 1992 nieprzerwanie posłanka do Izby Gmin z ramienia Partii Konserwatywnej. Stopniowo uzyskiwała coraz większe wpływy wśród Torysów i w państwie: 1964–1970 rzecznik prasowy konserwatystów, 1970-1974 minister oświaty i nauki w rządzie Heatha. 1975–1979 szefowa parlamentarnej Opozycji JKM, 1979–1990 stoi na czele rządu brytyjskiego.

Z uwagi na zdecydowanie, konsekwencję i umiejętność forsowania własnych koncepcji uzyskała przydomek „Żelaznej Damy”. Jej pionierskie działania, będące połączeniem liberalizmu, konserwatyzmu i monetaryzmu, ochrzczone zostały mianem thatcheryzmu i
przyczyniły się do zmiany sposobów prowadzenia polityki gospodarczej na całym świecie.

Obejmując władzę, w obliczu głębokiego kryzysu ekonomicznego, spowodowanego zapaścią brytyjskiego modelu socjalnego, ogromnym deficytem budżetowym i inflacją zastosowała radykalne rozwiązania celem uzdrowienia gospodarki: obniżyła wydatki z państwowej kasy, sprywatyzowała lub zamknęła wiele publicznych przedsiębiorstw, zatrzymała inflację kosztem zwiększonego bezrobocia oraz obniżyła podatki.

W nieodwracalny sposób złamała potęgę brytyjskich związków zawodowych, przez co całkowicie przeobraziła polityczny krajobraz Wielkiej Brytanii. Osiągnęła też liczne sukcesy na arenie międzynarodowej, gdzie doprowadziła do zwycięstwa Wielkiej Brytanii w wojnie
z Argentyną o Falklandy w 1982 i w agresywny sposób zwalczała ekspansję sowiecką. Krytycznie odnosiła się do forsowanego w Brukseli modelu integracji europejskiej.

Próbowała wprowadzić wolnorynkowe metody zarządzania w oświacie, służbie zdrowia
i kulturze, a także wprowadzić podatek pogłówny w miejsce podatku od własności. Po dekadzie rządów i wysokiej popularność gwałtowne protesty przeciw niemu przyczyniły się do upadku jej trzeciego gabinetu. Bezpośrednim powodem odejścia był wewnętrzny pucz
w Partii Konserwatywnej; ustąpiła ze stanowiska premiera 22 listopada 1990, jej następcą został John Major.